Francuscy instruktorzy w Zakopanem

W dniach 27.12.1996 - 02.01.1996 odbył się w Zakopanem Pierwszy Międzynarodowy Staż Nurkowania Jaskiniowego. Jako instruktorzy zostali zaproszeni Francuzi : Joelle Locatelli, Philippe Bigeard, Jean-Michele Hautvoine, Philippe Moya. Ze strony polskiej staż organizowali uczestnicy wyjazdu do Espinieres - Orniac latem 1995, tj. Wiktor Bolek, Michał Stajszczyk, Krzysztof Starnawski. Pod nadzorem Francuzów odbywali teraz staż przedinstruktorski.

Według nadasłanych zgłoszeń w stażu miała uczestniczyć ogromna liczba, bo aż 20, kursantów. Jednak o umówionej godzinie w Zakopanem zjawiło się kilkanaście osób oraz zaledwie cztery pełne komplety sprzętu. Stąd nie wszyscy byli w stanie uczestniczyć w zajęciach praktycznych i musiał nastąpić podział na grupy. W pełnym zakresie szkolenia wzięli ostatecznie udział : Witek Cikowski TOPR, Ewa Chrzanowska Active Divers, Adam Domanasiewicz SG KW Wrocław, Jacek Górski Active Divers, Wojciech Kwidziński SKTJ Sopot, Rafał Szaniawski SW Warszawa. W części teoretycznej uczestniczyli także grotołazi z Zakopanego.

Nurkowanie pod lodem podczas warsztatów

Przeprowadzono wykłady z następujących tematów : niebezpieczeństwa środowiska, sprzęt, poręczówka i poręczowanie, obliczanie powietrza, kartowanie.

Początkowo planowaliśmy, że zajęcia praktyczne odbędą się w Morskim Oku oraz w jaskiniach Dudnica i Kasprowa Niżnia. Jednakże piersze nurkowanie Francuzi postanowili przeprowadzić na basenie krytym, aby zorientować się w naszym sprzęcie i umiejętnościach. Wykorszystaliśmy do tego celu pływalnię w Centralnym Ośrodku Sportu, o głebokości 3.6m. Na dnie ustawiono tor z poręczówki, którą stabilizowano z ciężarków oraz z drabinek basenowych. Wykonywano następujące ćwiczenia : poruszanie się wzdłuż linki z maską i bez, poszukiwanie oraz wycinanie się z poręczowki, poręczowanie i reporęczowanie fragmentów toru.

Po zajęciach basenowych

Na tym etapie Francuzi stwierdzili, że prowadzenie akcji szkoleniowych w naszych jaskiniach byłoby zbyt niebezpieczne. Postanowiliśmy, że dalsze ćwiczenia adbędą się pod lodem w Morskim Oku. Jednak taki wyjazd nie był jeszcze w pełni przygotowany organizacyjnie i zdecydowaliśmy się wieczorem na wyjazd do Krakowa, do kamieniołomu na Zakrzówku.

Wybijanie przerębla

Zjawiliśmy się tam o 19, w pełnych ciemnościach rozświetlanych jedynie reflektorami samochodów. Woda była pokryta kikunastocentymetrowej grubości lodem, temperatura powietrza wynosiła - 21 stopni Celsjusza. W tych warunkach rozpoczęliśmy akcję od wykucia dwóch przerębli. Zanurzenia odbywały się w trójkach : kursant, stażysta i nadzorujący instruktor z Francji. Pod wodą przeprowadzono w zasadzie jedynie ćwiczenia polegające na poruszaniu się wzdluż poręczówki. Głównym problemem okazało się być samo zanurzenie, gdyż w tych warunkach automaty zamarzały od razu i trzeba było czekać kilka minut w lodowatej wodzie, żeby odtajały. Dobrym patentem okazał się pomysł Adama, by tuż przed wejściem do wody zalewać gorącą herbatą drugi stopień automatu. Zapobiegało to zamarznięciu przy pierszym wdechu.

Nurek przymarza do lodu

W trakcie zajęć mieliśmy wizytę grupy antyterrorystycznej, powiadomionej o naszej obecności przez czujnych mieszkańców grodu Kraka. Policjanci z pewnym zaskoczeniem patrzyli na nas, nasz sprzęt i na to, co robimy w tym miejscu o takiej porze i w takich warunkach.

Końcowa ocena zajęć była jednak negatywna. Zbyt dużo czasu i uwagi trzeba było poświęcać samemu zanurzeniu, a zbyt mało właściwym ćwiczeniom z poręczówką. Pozostałe nurkowania wykonywaliśmy już tylko na basenie w cieplarnianych warunkach. Do Morskiego Oka pojechaliśmy tylko na wycieczkę.

Po nurkowaniu

Co prawda nie udało się zorganizować naszego kursu na takim poziomie jak we Francji, ale zrobiliśmy wszystko, co było możliwe w naszych warunkach. Najważniejsze, że spora część zainteresowanych osób miała sposobność poraz pierwszy zetknąć się z zaawansowanymi i przemyślanymi technikami nurkowania w jaskiniach.

Wiktor Bolek